ಈವತ್ತು ಮುಂಜಾನೆ 5 ಗಂಟೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಲಾರಂ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿತ್ತು, ರಾತ್ರಿ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಜಗಳವಾಡಿ ಲೇಟ್ ಆಗಿ ಮಲಗಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಚುಮು-ಚುಮು ಚಳಿಗೆ ಇನ್ನೊದಂಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಂಬಳಿಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗುವ ಆಸೆಯಾಗಿ, ಅದರೊಳಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದೆ. ಆದರೂ ಕೇಳಬೇಕಲ್ವಾ ಆ ಅಲಾರಂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎದ್ದೇಳಲೇಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿತ್ತು.. [:(]. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ನನ್ನ ಕಣ್ಗಳು ಅರಳಿ ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನೆನ್ನೆಯಾದ ವಿರಸವ ತಾಳಲಾರದೆ ಎಂದಿನಂತೆಯೇ ನಿನಗೆ “ಸಂಜೂ ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್” ಎಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದೆ. ಇಂದು ಏಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಮುಂಜಾನೆಯೇ ಎದ್ದು ಟೆರೇಸ್ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಡಿಸೆಂಬರ್ ನ ಚಳಿಯ ಸೊಬಗನು ಅನುಭವಿಸಲು ಆಸೆಯಾಗಿ ಹೊರಬಂದರೆ ದಟ್ಟವಾದ ಮಂಜು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹಬ್ಬಿತ್ತು. ಆ ಸೂರ್ಯ ಕೂಡ ಈ ಚಳಿಯ ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಮಂಜಿನ ಹೊದಿಕೆಯೊಳಗೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನಲಿ ನಾನೇ ನಕ್ಕು, ಮತ್ತೆ ಮೊಬ್ಯೆಲ್ ಬಳಿ ಕಣ್ಹಾಯಿಸಿದೆ, ಸದಾ ಟಕ್ ಅಂತ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವ ಕೊಡುವ ನೀನು ಮೌನದರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಇಂತಹ ಚಳಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರದೆಯೇ ಮೈ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಮನವು ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳ ಅಂಗಡಿಗೆ ಧಾವಿಸಿತು. . ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಈ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಲಾರದೆಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಕಳುಹಿಸಿ ಶಬರಿಯಂತೆ ನಿನಗಾಗಿ ನಾ ಕಾಯುತ ಕುಳಿತೆ. ನಿನ್ನ ಮೌನ ನನ್ನ ಹೆದರಿಕೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಕರೆ ಮಾಡಲು ಹೊರಟರೆ, ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಬಂದು ಯೋಚನೆಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಮನವು ಒದ್ದಾಡತೊಡಗಿತ್ತು….

ಸಂಜು..ನೆನ್ನೆ ನಾ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಜಗಳ ಆಡಿದ್ದು, ಈ ನಿನ್ನ ಮೌನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇ? ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆಯಾದರೆ ಈ ಸಮಯಕ್ಕೆ 3-4 ಬಾರಿ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಆದರಿಂದು ನಿನಗೇನಾಗಿದೆ? ನೆನ್ನೆ ಆಗಿದುದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ನೀ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಈಗ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಗಂಟೆ-ಗಂಟೆಗೂ ಕರೆ ಮಾಡಿ ತಿಂಡಿ ಆಯ್ತಾ? ಊಟ ಆಯ್ತಾ? ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಐ ಲವ್ ಯೂ!! ಐ ಮಿಸ್ಸ್ ಯೂ!! … ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟೆ. ಬೇಡವೆಂದರೂ ಕೇಳದೆ ಪದೇ-ಪದೇ ನನ್ನ ನೋಡುವುದಾಗಿ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಹೂ ತಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಶುಭಾಶಯ ಪತ್ರ!! ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು-ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದೆ. ನಿನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಬಯಸದ ನನಗೆ ನನ್ನ ಇಷ್ಟ-ಕಷ್ಟಗಳ ಅರಿತು ನನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ ಬೆಳಕ ತಂದೆ. ಬೇಡವೆಂದರೂ ನಾ ಕುಡಿದಿಟ್ಟ ಕಾಫೀಯ ಕೊನೆಯ ಗುಟುಕಿನ ರುಚಿ ನೋಡಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸದಾ ನನ್ನ ಮನ ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ, ನಿನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಪುಟಗಳ ನನ್ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಮುದ್ದು-ಮುದ್ದಾದ ಮಾತುಗಳು, ನನ್ನನು ಗೌರವಿಸುವ ರೀತಿ, ನಿನ್ನ ನಿಶ್ಕಲ್ಮಶವಾದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮಣಿದು ಆ ದಿನ ಆ ಕೃಷ್ಟನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ, ನಿದ್ರೆ ಬಾರದಿದ್ದಾಗ ಜೋಗುಳ ಹಾಡಲು ಬಾರದಿದ್ದರೂ , ಹಾಡಿ ಮಲಗಿಸುವ ಪರಿ, ಮಗುವಂತೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವ ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸೋತು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನಾ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಆದರಿಂದು ನೀ ಏಕೆ ನಮ್ಮ ಸುಂದರ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಹಿಂದೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ನಾ ಅಂತಹ ತಪ್ಪೇನನ್ನು ಮಾಡಿದೆ ಸಂಜೂ??

ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತುಗಳು, ನಾ ಸೋತಾಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಧೈರ್ಯ, ಮುಂದಿನ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು ನೀಡಿದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹಿಂಸಿಸುತಿವೆ. ಆ ದಿನ ತೋರಿದ ಕಾಳಜಿ, ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಮಮತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಈಗ ಶೂನ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಕಾಡುತಲಿದೆ. ನಿಜ ನಾ ಎಂದೂ ಖುಷಿ ಕಾಣದಷ್ಟು ನೀ ನನಗೆ ಖುಷಿಯ ನೀಡಿದ್ದೀಯ? ಸಂತೋಷ  ಎಂದರೇನೆಂಬುದನ್ನು ಅದರ ಶಿಖರವನೇರಿಸಿ ತೋರಿಸಿದ್ದೀಯ. ಇದಕ್ಕೆ ನಾ ನಿನಗೆ ಚಿರ ಋಣಿ. ನಿನ್ನ ಹಾಲ್ಜೇನಿನಂತಹ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಡಲಲ್ಲಿ, ಬಾಳೆಂಬ ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ನೀ ಕರೆದ ಕಡೆ ನಾ ಸಾಗುತಲಿದ್ದೆ.. ನಾ ನಕ್ಕರೆ ನಿನಗದೇ ಉಲ್ಲಾಸ, ನಾ ಅತ್ತಾಗ ನನ್ನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳದೆಯೇ ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಅರಿತು ಸಮಾಧಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಇಂದು ನಾ ಬಿಕ್ಕಿ-ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೇಳಿಸದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿರುವೆ ಏಕೆ? ನಿನ್ನ ನೆನೆಪಿನಲೆಗಳು ಬಂದು-ಬಂದು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತಲಿವೆ. ಆ ದಿನ ಸಂತೋಷದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನಾನು ಇಂದು ಆ ಶಿಖರದ ಹೊಸ್ತಿಲ ಬಳಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಿಕ್ಷೆಯ ಬೇಡುತಲಿರುವೆ… ಹೇಳು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ ಆ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳ ತರುವೆಯಾ? ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲಿ ನನ್ನ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವೆಯಾ? ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮೂರು ದಿನ ಬಾಳಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಡಲು ಅವಕಾಶವ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡುವೆಯಾ? ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗಲು ಸಮ್ಮತಿ ನೀಡುವೆಯಾ? ಐ ಮಿಸ್ಸ್ ಯೂ ಸಂಜೂ, ತುಂಬಾನೆ …

ಸಂಜೂ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ಹಾದು ಹೋದರೂ ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗ್-ರಿಂಗ್ ಆಗುತಲಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುವೆ ಸಂಜೂ…ಈ ಮೌನದರಮನೆಯ ಹೇಗೆ ಹೊಕ್ಕಿ ಬರಲಿ ನಾ ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ? ಈ ದಿನ ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅಂಗಲಾಚಿ ಪರಿತಪಿಸುತಲಿದ್ದರೂ ನಿನಗೆ ಕೇಳಲಾದೀತೇ? ಒಮ್ಮೆಯೂ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳದ ನಾನು ಇಂದು ನನ್ನ ರೂಮಿನ ಕೋಣೆಯಲಿ ಮೂಲೆಯೊಳಗೆ ಕುಳಿತು, ಕೊರಗುತಲಿರುವೆ.. ನಿನಗಾಗಿ… ನಿನಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ… ದಯವಿಟ್ಟು ಕರೆ ಮಾಡು. ನನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳ ಕ್ಷಮಿಸಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಾ .. ಪ್ಲೀಜ್… ನಿನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯ್ತಾಯಿದ್ದೇನೆ ಸಂಜೂ… ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಾ……………….!!!!!!

ಏಕಿಂದು ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನ ಮನದ ದಡಕೆ

ರಾಶಿ-ರಾಶಿಯಾಗಿ ಬಂದು ಸಾಗುತಿವೆ …?

ಮರೆತಿಹೆನು ಎಂದುಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲಾ

ಸಾಗರದಂತ್ಯದಲಿ ಚುಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತಿವೆ…!

ಆ ಚಂದಿರನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ

ನೀ ಏಕೆ ಕಂಡಿರುವೆ …?

ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿವೆ

ಈ ನೆನಪುಗಳ ಅಬ್ಬರ ನನ್ನ ಮನದ ದಡಕೆ ….?

**** ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ ಹೋಗಿದುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಓದುಗರಿಗೂ ಮೊದಲು ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸುತ್ತಾ , ಮತ್ತೆ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಿನಂಗಳಕೆ ನೆನಪನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ಹಾಸಿ… ಮುಂದೆ ಸಾಗೋಣ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಈ ಮೇಲಿನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ…  ಎಲ್ಲರೂ ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತನ್ನು ಮೆಚ್ಚುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ….. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

-ಇಂಚರ

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ,

ಇಂಚರ(ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತು)

ಚಿರು.., ಆ ದಿನ ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಅದೇ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಎರಡನೇ ಸರತಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆರಲ್ಲವಾ…? ಆ ದಿನ ನೀವೇನೋ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಬರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದಿರಿ, ಆ ವಿಷಯ ನನಗೆ ಅದ್ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಿತೋ…ಮನಸ್ಸು  ಒಳಗೊಳಗೆಯೇ ಕುಣಿದಾಡತೊಡಗಿತು, ಆಗ ತಾನೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲಾ ಆಯಾಸವೂ ಕರಗಿಹೋಯಿತು, ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಏರಿಳಿತಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಒಂದೆಡೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುವ ಆತುರ-ಕಾತುರ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು…. ತಕ್ಷಣ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಮ್ಮ…… ಯಾವ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟರೆ ಚೆಂದ? ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಸಣ್ಣ ಅಂಚಿರುವ ಸೀರೆಯ ಉಡುವುದೋ ಅಥವಾ ಕಿತ್ತಲೆ ಬಣ್ಣದ ಸಣ್ಣ-ಸಣ್ಣ ಹೂಗಳಿರುವ ಆ ಸೀರೆಯ ಉಡುವುದೋ? ಇದಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿನಿಂದ ಪೋಣಿಸಿರುವ ಆ ಸರ ಚೆಂದವಾಗಿರುತ್ತದೋ ಅಥವಾಸಣ್ಣ ಎಳೆಯ ಚಿನ್ನದ ಈ ಸರ ಚೆಂದವಾಗಿರುತ್ತದೋ….? ಎಂದು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ಕೇಳುವ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಸಹನೆಯಿಂದಲೇ.. ” ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆಗೆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ನಿನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆ… ನನ್ನ ಭಾವಿ ಅಳಿಯನಿಗೂ ಅದು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ನೋಡುತ್ತಿರು…” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಡುಗೆ ತಯಾರಿ ಮಾಡಲು ಬರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು….

ಅಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮದೇ ಚಿಂತನೆಗಳು ಮನದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಚಿಂತನೆಯ ಹಿಂದೆ ನೂರಾರು-ಆಸೆ ಕನಸುಗಳ ಆಶಾಗೋಪುರವಿತ್ತು.. ಸುಂದರವಾದ ಭವಿಷ್ಯವ ಕಟ್ಟುವ ಆಸೆಯಿತ್ತು… ಈ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಹೊರಬರುಷ್ಟರೊಳಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಬಿಸಿ ಕೈಗೆ ತಾಗಿ ವಾಸ್ತವ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬರಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಇನ್ನೊಂದು ಸಂತಸವೆಂದರೆ ಮೊದಲನೇ ಬಾರಿ ನಾ ಕಯ್ಯಾರೆ ನಿಮಗಾಗಿ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದ್ದೆ. ನಾವು ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾದ ಅದರಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಭಾವಿ ಬಾಳಸಂಗಾತಿಗೆ ಸ್ವತಃ ನಾನೇ ಕಯ್ಯಾರೆ ಮಾಡಿದ ಅಡಿಗೆಯ ರುಚಿ ತೋರಿಸುವ ಪುಣ್ಯ ನನಗೆ ಆ ದಿನ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವುದರೊಳಗಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ “ಅಮ್ಮ ಅವರಿಗೆ ಈ ತಿಂಡಿ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ….???” ಎಂದು ಪದೇ-ಪದೇ ನಾ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ..ಅವರು ಒಳಗೊಳಗೆಯೇ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಅಂದು ಮೊದಲನೆಯ ಬಾರಿ ಅಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ.ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಭ್ರಮ, ಆತುರ, ಕಾತುರಗಳ ನಡುವೆ ಬಾಯಿ ತಪ್ಪಿ ಅಮ್ಮನೆದುರಿಗೆಯೇ, “ಚಿರು ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಕೈ ರುಚಿ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ..?” ಎಂದು ಹೇಳಿ ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡ ನೆನಪು ಈಗಲೂ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ.

ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಗಾಜಿನ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಸುಂದರವಾದ ಹೂಗುಚ್ಚವನಿರಿಸಿ ಅಂಗಳವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡಿ, ಮೊಗದ ಮೇಲೊಂದಷ್ಟು ನೀರ ಹನಿಗಳನ್ನು ಚುಮುಕಿಸಿ ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆಯ ಉಟ್ಟು, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರವ ತೊಟ್ಟು, ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವ ಮುಡಿದು ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ, ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ನೋಡಿ  ಸ್ವತಃ ನಾನೇ ನಾಚಿಕೊಂಡೆ!

ಆ ದಿನ..ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ನೀವೂ ಸಹಾ ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಶರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಅಂದವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ರಿ. ನೀವು ಬಂದು ನನ್ನ ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತರೂ ಒಂದು ಮಾತು ಸಹಾ ನನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಬರದೇ ನನ್ನ ಸ್ವರ ಸಂತಸದ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಗ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು… ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ  ಕೇವಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ನಡೆದಿತ್ತು.. ನಾ ಮಾಡಿದ್ದ ಅಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿತ್ತು, ಅದು ನನಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅಂದು ನಿಮಗೂ ತಿಳಿಯಿತು.. ಆ ದಿನ ನಿಮ್ಮ ನಗುವಿನಲ್ಲೇ ಇಡೀ ಭವಿಷ್ಯದ ಸುಂದರ ದಿನಗಳ ಛಾಯೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಹಾದು ಹೋಗಿತ್ತು. ನೀವು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ದುಃಖ, ಬೇಜಾರು… ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತ್ತು…………………………………

ನಾ ಅಂದು ಕಂಡಿದ್ದ ಸುಂದರ ಭವಿಷ್ಯದ ಛಾಯೆಯನ್ನು ಇಂದು ನೀವು ನೈಜವಾಗಿ ನನಗೆ ಧಾರೆಯೆರೆದಿದ್ದೀರಿ.. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಈ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಿನಂತಹ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ.. ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಮಗುವಿನಂತೆ ಸಲಹಿ, ನನ್ನ ಕೇಶ ರಾಶಿಯ ನೇವರಿಸುತ್ತಾ ಮಲಗಿಸುತ್ತಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಈ ಪರಿಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಾನೆಂದೂ ಆಭಾರಿ!…

ಚಿರು,ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಭಾಷೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ… “ಕಾಯಾ, ವಾಚಾ, ಮನಸಾ ಒಪ್ಪಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಅರಳಿಸಿರುವ ಈ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು…ನನ್ನ ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿ-ಅರ್ಧಾಂಗಿ ಯಾಗಿರುವ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಯೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಿ .. ಪ್ರೀತಿಯರ ರಂಗನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಹೃದಯದಂಗಳದೊಳಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನಿಟ್ಟು ಪೂಜಿಸುವೆ…ಪ್ರೀತಿಸುವೆ….. ಆರಾಧಿಸುವೆ……….”

ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ

ಅದೆಂತಹ ವಿಚಿತ್ರವಾದ

ಕಾರ್ಮೋಡ ಕವಿದಿತ್ತೆಂದರೆ

ಬಿರುಬಿಸಿಲು ಮನೆಯಂಗಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ

ರಾಜ್ಯಭಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೂ

ಮನೆ ತುಂಬ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ

ಶೂನ್ಯದತ್ತ ತಲೆಮಾಡಿ ಚಿಂತಿಸುತಿಹಳು.

ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ

ಚಂದಿರನು ಭುವಿಯನ್ನು

ನೋಡುವ ತವಕದಲ್ಲಿ

ಬರುವಾಗ…..

ತನ್ನ ಬೆಳಕನ್ನೇ ಹೊತ್ತು

ತರುವುದನ್ನು ಮರೆತನು.

ಪುನರ್ಜನ್ಮ

ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿರುವಂತೆ

ಎಲ್ಲೋ ಆಡಿರುವಂತೆ

ಎಲ್ಲೋ ಈ ಮಧುರ ಧ್ವನಿಯ ಕೇಳಿರುವಂತೆ

ಎಂದೋ ಒಂದೇ ದೋಣಿಯ ನಾವಿಕರಾಗಿದ್ದಂತೆ

ಭಾಸವಾಯಿತು ನಿನ್ನ ಕಂಡ ಘಳಿಗೆ!

ಜಲಪಾತ

ತನ್ನ ಇನಿಯನ

ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವನ್ನು..

ಸಹಿಸಲಾರದೆಯೇ…

ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ಮೌನ

ನಾನು ಬರೆದ

ನೂರಾರು ಪತ್ರಗಳಿಗೆ

ಇದೇ

ಅವನ ಉತ್ತರ!!!!

ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತು

ಬರೆದ ಮುತ್ತುಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ

ಎದೆಯ ಚಿಪ್ಪಿನೊಳಗೆ

ಸ್ಥಳಾವಕಾಶವಿಲ್ಲವೆಂದು

ನಿಶೇದಾಜ್ಞೆ ಜಾರಿ ಮಾಡಿ

entranceನಲ್ಲೇ ಜರಡಿ

ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ.

ನೆರಳು
ನಸು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ
ಜೊತೆಗೂಡಿ ವಯ್ಯಾರವಾಗಿ ನಡೆದವಳು
ಕಡುಗತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ
ಹಿಂತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದೆ ಹೊರಟು ಹೋದಳವಳು.

ಮೌನ
ತಿಳಿಯದೆ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ
ಅವನು ನೀಡಿರುವ ಉಡುಗೊರೆ

ನಾಳೆ
ನೆನಪುಗಳ ಆಗರ
ಕನಸುಗಳ ಮಂದಿರ

ಪರದೆಯಾಟ
ನೇಸರನು ಭೂಮಿಗೆಲ್ಲಾ
ತನ್ನ ಬೆಳಕಿನ ಅಭಿಷೇಕವ ಮಾಡುವಾಗ
ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಮೈ ಮೇಲೆ
ತೆಳುವಾದ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಹೊದಿಸಿದ್ದ,
ಅಭಿಷೇಕದ ನಂತರ ಭೂಮಿಯು
ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ
ಹೊಳೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡಲೆಂದೇ
ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಹೊದಿಕೆಯ ಸರಿಸಿದ.

ನಾಚಿಕೆ
ಅಂದು ನಿನ್ನ ಮೊಗದಲ್ಲಿ
ನಗುವ ಕಂಡು
ಚಂದಿರನು ಸಾಗರದಲ್ಲಿ
ಕರಗಿಹೋದನು.

ಅಂತ್ಯ
ನೀನು ಹೋದ ಮರುಘಳಿಗೆಯೇ
ನನ್ನ ಪೆನ್ನು-ಪೇಪರ್
ಮೌನ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋಯಿತು.

ಕುರುಡು
ಅವನು ಅಷ್ಟೂ ವಸಂತಗಳು
ನನ್ನೊಡನಿದ್ದನೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಅವಿತು
ಅವನೊಡನೆ ಸುಂದರ ಭವಿಷ್ಯವ ಕೆತ್ತುವುದು.

ಮುಗ್ಧತೆ
ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ತಾತ
ಸತ್ತಿದ್ದರೂ…
ಎಂದಿನಂತೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ
ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು.

ಮೌನ ಸಂಭಾಷಣೆ
ಕಲ-ರವ ಸದ್ದಿನೊಡನೆ
ಝೇಂಕರಿಸುತ ಹರಿವ ಝರಿಯನ್ನು
ನೋಡುತ್ತಲೇ…..
ಅವಳು ತನ್ನ ನೋವನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಮರೆತಬಿಟ್ಟಳು.

ಅವನ ಪತ್ರ
ಎಷ್ಟು ಕಾಡಿ ಬೇಡಿದರೂ
ಬರೆಯದವ ನೀನು…
ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ದಿನ
ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ್ದಾದರೂ ಏತಕೆ?

ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ different ಆಗಿ ಹನಿಗಳು ಬರೆಯೋ ಆಸೆಯಾಗಿ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ,  ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಪೇಪರ್ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಇಳಿದ ಹನಿಗಳಿವು… ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ/ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ದಯಮಾಡಿ ತಿಳಿಸಿ…ಮುಂದೆ ಇನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ….

ದೀಪ
ಹೊರಾಂಗಣವ ಅರಳಿಸಿ
ತನ್ನ ಆಂತರ್ಯದೊಳಗೆ ತನಗೇ
ಅರಿತೂ ಅರಿಯದಂತೆ ಅಡಗಿ ಹೋಯಿತು

ಮಳೆ
ಅವಳ ನೆನಪುಗಳನ್ನು
ತಡೆಯಲಾರದೆ ಪದೇ-ಪದೇ
ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ಎಸೆದು ಹೋಗುವ
ಅಲೆಗಳ ಸ್ನಿಗ್ಢ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ನಂಬಿಕೆ

ಅಂದು ಮಗನ ಕೊನೆಯ Train ಮಿಸ್ಸಾದರೂ
ಅವ ಬಂದೇ ಬರುವನೆಂದು
ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತೋರಣವ ಕಟ್ಟಿ
ಆರತಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂದಿಹಳು.

ಹೃದಯಾಂತರಾಳ
ನಿನ್ನ ಕಂಡ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೂ
ರಾಶಿ-ರಾಶಿಯಾಗಿ ಗುಲಾಬಿ
ಹೂಗಳು ಅರಳಿಬಿಟ್ಟಿವೆ.

ಪೈಪೋಟಿ
ಹನಿಗಳು ಬರೆಯಲೆಂದು
ಕುಳಿತಾಕ್ಷಣ
ಹೊರಗಡೆ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು
ಶುರುವಾಗಿಬಿಡೋದೆ????

ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು
ರವಿಯು ತೋರಿಸಿದ
ಕೋಪವನ್ನುತಾಳಲಾರದೆ
ಮೇಘಗಳು ಕಣ್ಣೀರ ಧಾರೆಯನ್ನೇ
ಭುವಿಗೆ ಹರಿಸಿದಾಗ..
ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂತೈಸಲೆಂದೇ ಮೂಡಿತು
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ರಂಗು-ರಂಗಿನ ಚಿತ್ತಾರ!

ಅವಳ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ನೆನಪು
ಚಳಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ
ಮುತ್ತಿಟ್ಟು-ಅಪ್ಪಿ
ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಳು.

ಚುಕ್ಕಿಗಳು
“ಮಕ್ಕಳಿರಲವ್ವ ಮನೆತುಂಬ”
ಎಂಬ ಸಾಲನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ
ಬಾನು ಇಷ್ಟೊಂದು
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಡೆದುಬಿಟ್ಟಳು.

ನನ್ನವನು

ಮುತ್ತು ಕೊಡಬೇಕೆಂತಿದ್ದೆ
ಒಂದೂ ಬಿಡದೆ
ಎಲ್ಲಾ ಮುತ್ತುಗಳನ್ನು ಕದ್ದು ಬಿಟ್ಟ.

********

ಅಂದು ಏಪ್ರಿಲ್ ೧ನೇ ತಾರೀಖು, ನಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ದಿನ… ನನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕ ಮೊದಲ ದಿನ… ನಾನು ಒಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ನಲ್ಲಿ faculty ಆಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ…ಹೊಸ ದಿನ, ಹೊಸ ಜಾಗ, ಮನಸ್ಲಲ್ಲಿ ಕಳವಳ.. ಆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ ..ಜನ ಹೇಗೆ ಇರುತ್ತಾರೋ, ಎಂದೆಲ್ಲಾ ನೂರೆಂಟು ಯೋಚನೆಗಳು ಕಾಡತೊಡಗಿತ್ತು… ಆದರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ದೇವರಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಗೆ ತಂದೆಯಿಂದ drop ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ.. ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ಒಬ್ಬ ಸರ್ ಅವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿನ ವಾರಸುದಾರರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು,ಆ ಸರ್ ಸಹಾ ನನಗೆ ಹಾರ್ಧಿಕವಾದ ಸ್ವಾಗತ ಕೋರಿ ಶುಭ ಹಾರೈಸಿದರು. ಮೊದಲಿಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಇತರೆ facultyಯವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಅಂದು ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಹುಟ್ಟಿದಹಬ್ಬವಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಹಿ ಹಂಚಿದರು..ಅಲ್ಲಿದ್ದ faculty ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಹಕರಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಂದೆ.. ಹಾಗೂ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕ್ಲಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ.. ಅಂದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ನಮ್ಮ ಸರ್ ತಿಳಿಸಿದರು.ನಾನು ಧೈ ರ್ಯವಾಗಿ ಕ್ಲಾಸ್ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದೆ.. ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು mam, ಮೇಡಮ್, ಅಕ್ಕ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ವಿಧ-ವಿಧವಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹಾಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನ ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಪದೇ-ಪದೇ ನನಗೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ತೀರಾ ವಿನಮ್ರ ಭಾವದಿಂದ ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಮೇಡಮ್ ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ತರಹ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೆಲೆಯಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ…. (ಏಕೆಂದರೆ ಆಗ ತಾನೆ ಕಾಲೇಜು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದ ಸಮಯ.. ನಾನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಆತರಹದ ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಿದೆ,…ಆದರೆ ನನಗೆ ಆತರಹದ ಗೌರವ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಒಂದು ತರಹ ಹೊಸದಾಗಿ ಇತ್ತು..:) ).. “ಬರುವವರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು..ಹೋಗುವವರು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು..ಆದರೆ ನಾವು ಮಾತ್ರ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿದ್ದೆವು..” ನಮ್ಮ ಜೀವನವೂ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೇ??? ಮಧ್ಯಾಹ್ನ  ಊಟಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ಗೆ  ಬಂದೆ…ಎಲ್ಲರೂ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು.. ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದಹಬ್ಬದ ಹುಡುಗ(ಸರ್)…. part-T (party) ಕೊಡಿಸಿದರು.. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಸಂಭಾವನೆ ಕಡಿಮೆಯೆಂದು, ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಹೇಳಿದರು..ಆದರೆ ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ಕೆಲಸ, ಹಾಗು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲೇಬೇಕಿತ್ತು.. ಜೊತೆಗೆನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಟವಾದ ಕೆಲಸ ಎಂದು ನನಗೆ ಕೊಡುವ ಸಂಭಾವನೆಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡದೆಯೇ ಶ್ರದ್ದೆಯಿಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಏನೋ ಉತ್ಸಾಹ ಉಲ್ಲಾಸವಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ಅಂದಿನ ದಿನದ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ.ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಮನ ತುಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಆ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿತ್ತು, ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಸುಂದರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಲು ನನಗೊಂದು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ  ನನಗೆ ಇದೆ ಭಾವನೆಗಳಿವೆ..ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಕಾಯುತಿರುವೆ..ಇಂದಿಗೂ ಕಾಲೆಳೆಯುವವರಿದ್ದಾರೆ..ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಇತಿ-ಮಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದು, ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಇತರರೊಡನೆ ಸ್ನೇಹ ಭಾವದಿಂದ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟರೆ ಯಾರ ಮಾತು ಸಹಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊರೆಯಲಾರದು..

ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊದು ವಿಷಯ ಹೇಳುವುದು ಮರೆತೆ.. ನನಗೆ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬಳು ಒಮ್ಮೆ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ್ದ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವನ್ನು (ಪಿಂಕ್) ತಂದು ಕೊಟ್ಟಳು.. ಆಗ ನಿಜವಾಗಲೂ ನನಗೆ ನನ್ನ ಶಾಲೆಯ ನೆನಪಾಯಿತು..ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕೆಟಿಗೆ ಬೇಕಂತಲೇ ಹೋಗಿ ಮೇಡಂಗೆ ಹೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಅದೇ ನೆನಪಿನ ಛಾಯೆ ಅಂದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು..
ಹಾಗು ಕೆಲವರು ನನ್ನ “ನಗು”ವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದರು..”ಮೇಡಂ ನೀವು ಸದಾ ನಗುತ್ತಲೇ ಸ್ವಾಗತ ಕೋರುತ್ತೀರಿ ಸದಾ ಹೀಗೆಯೇ ನಗುತ್ತಿರಿ …ನಿಮ್ಮ ನಗು ಚಂದ ” ಎಂದಿದ್ದರು..

ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಅವರ ಕೋರ್ಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಹೋದರೂ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರಂತೆ..
ಹೀಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳು ತುಂಬಾನೇ ಖುಷಿ ನೀಡುತ್ತದೆ.. ಏನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳಾಗುತ್ತದೆ.. ಕಹಿಗಿಂತಲೂ ಸಿಹಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ..ನಮಗೆ ನಾವು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪರಿಸರ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆಂದು ಅರಿವಾಯಿತು..ಅನುಭವವೂ ಆಯಿತು… ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳ ನಡುವೆ ಹೋಗುವ ಬರುವ ಜನರೊಡನೆ ಮಿಂದು ಅರಿತು..ಕೆಲವು ಸಿಹಿ ನೆನಪುಗಳ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬಳಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ….ಸ್ವೀಟ್ ಆಗಿದೆ ತಾನೇ??? ಏನಂತಿರಾ???

ನಲ್ಮೆಯ ಗೆಳತಿಗೆ,

ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ನೀ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯ ಅಂತ..ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ನಿನ್ನಿಂದ ಒಂದೂ ಪತ್ರ ಬಾರದೇ ಇದ್ದುದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವುಂಟಾಗಿದೆ.. ವಾರಕ್ಕೆ ಎರೆಡು ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಪತ್ರ ನನ್ನ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು, ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾದರು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದೆ ಚಂದಿರನಿಲ್ಲದ ಆಕಾಶದಂತಾಗಿದೆ ನನ್ನ ಬದುಕು…

ಗೆಳತಿ ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕು ಖಾಲಿ-ಖಾಲಿ ಅನಿಸುತಿದೆ..ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು.. ನಿನ್ನ ಮುದ್ದಾದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುತ ,ಓದುತ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ.. ನೀ ನನ್ನೊಡನಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆಗಳ ಹೋಗಲಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಒಲವಿನ-ಸಾಂತ್ವಾನದ ಮಾತುಗಳು, ನಿನ್ನ ಕವಿತೆಗಳು,ನೀನು ಸೊಗಸಾಗಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಾನೆಷ್ಟು ಮಿಸ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಗೊತ್ತಾ?? ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ನೀ  ಬರೆದಿರುವ ಹಳೆಯ ಪತ್ರಗಳನು ನನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..

ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆತ್ಮೀಯತೆ ನೀ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಕಣೇ ..ಅದರ ಟೇಸ್ಟೇ ಬೇರೆ..ಅಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುತ್ತವೆ ನಿನ್ನ ಕೋಲ್ಮಿಂಚಿನಂತಹ ನುಡಿಗಳು.. ಸ್ವಚ್ಚಂದದ ಭಾವನೆಗಳು.. ಮನದ ಪಿಸುಮಾತುಗಳು..ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ  ನಿನ್ನ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಸ್ನೇಹಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನಾ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ.. ೩ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ೨ ಹಾಳೆಯ ತುಂಬಾ ತುಂಬಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಎನ್ವೆಲೋಪ್ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಸಿ ಅಂಚೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿ ನಿನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮಜವಿತ್ತು…ಇದು ನನ್ನ ೪ನೇ ಪತ್ರ ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಈ ಒಂದು ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಕೊಡು… ನನಗೆ ನೀನಲ್ಲದೆ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುತಿದೆ…

ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಪತ್ರವಿನಿಮಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು… ಆದರಿಂದು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾದರೂ ನಿನ್ನ ಒಂದೂ ಪತ್ರ ನನಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.. ನನಗೆ ಒಂಟಿತನದ ನೆರಳೂ ಬೀಳದಂತೆ ನನ್ನ ನೆರಳಾಗಿದ್ದ ನೀನು ಇಂದು ಇಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಮೋಡ ಕವಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತಿದೆ… ಅಕ್ಕ-ಅಣ್ಣ, ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪನಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದ ನನ್ನ ಜೀವದ ಗೆಳತಿಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ…. ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗು..ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ನನ್ನ ನೋವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ…. ಕಣ್ಣೀರು ಬಂದರೂ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿರುವೆ ..ನೀ ಬಂದು ಹಿಡಿಯುವೆ ಎಂದು… ಬರುವೆಯಲ್ಲವೇ…??????

-ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವ

ಇಂಚರ