ಇರುಳಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ್ದು

ಅಕ್ಟೋಬರ್ 14, 2009

ಪ್ರೀತಿಯ ಓದುಗರೇ,

ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ different ಆಗಿ ಹನಿಗಳು ಬರೆಯೋ ಆಸೆಯಾಗಿ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ,  ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಪೇಪರ್ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಇಳಿದ ಹನಿಗಳಿವು… ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ/ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ದಯಮಾಡಿ ತಿಳಿಸಿ…ಮುಂದೆ ಇನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ….

808890-FB

ದೀಪ
ಹೊರಾಂಗಣವ ಅರಳಿಸಿ
ತನ್ನ ಆಂತರ್ಯದೊಳಗೆ ತನಗೇ
ಅರಿತೂ ಅರಿಯದಂತೆ ಅಡಗಿ ಹೋಯಿತು

ಮಳೆ
ಅವಳ ನೆನಪುಗಳನ್ನು
ತಡೆಯಲಾರದೆ ಪದೇ-ಪದೇ
ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ಎಸೆದು ಹೋಗುವ
ಅಲೆಗಳ ಸ್ನಿಗ್ಢ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ನಂಬಿಕೆ

ಅಂದು ಮಗನ ಕೊನೆಯ Train ಮಿಸ್ಸಾದರೂ
ಅವ ಬಂದೇ ಬರುವನೆಂದು
ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತೋರಣವ ಕಟ್ಟಿ
ಆರತಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂದಿಹಳು.

ಹೃದಯಾಂತರಾಳ
ನಿನ್ನ ಕಂಡ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೂ
ರಾಶಿ-ರಾಶಿಯಾಗಿ ಗುಲಾಬಿ
ಹೂಗಳು ಅರಳಿಬಿಟ್ಟಿವೆ.

ಪೈಪೋಟಿ
ಹನಿಗಳು ಬರೆಯಲೆಂದು
ಕುಳಿತಾಕ್ಷಣ
ಹೊರಗಡೆ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು
ಶುರುವಾಗಿಬಿಡೋದೆ????

ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು
ರವಿಯು ತೋರಿಸಿದ
ಕೋಪವನ್ನುತಾಳಲಾರದೆ
ಮೇಘಗಳು ಕಣ್ಣೀರ ಧಾರೆಯನ್ನೇ
ಭುವಿಗೆ ಹರಿಸಿದಾಗ..
ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂತೈಸಲೆಂದೇ ಮೂಡಿತು
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ರಂಗು-ರಂಗಿನ ಚಿತ್ತಾರ!

ಅವಳ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ನೆನಪು
ಚಳಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ
ಮುತ್ತಿಟ್ಟು-ಅಪ್ಪಿ
ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಳು.

ಚುಕ್ಕಿಗಳು
“ಮಕ್ಕಳಿರಲವ್ವ ಮನೆತುಂಬ”
ಎಂಬ ಸಾಲನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ
ಬಾನು ಇಷ್ಟೊಂದು
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಡೆದುಬಿಟ್ಟಳು.

ನನ್ನವನು

ಮುತ್ತು ಕೊಡಬೇಕೆಂತಿದ್ದೆ
ಒಂದೂ ಬಿಡದೆ
ಎಲ್ಲಾ ಮುತ್ತುಗಳನ್ನು ಕದ್ದು ಬಿಟ್ಟ.

********

ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ತುಂತುರು ಹನಿಗಳು

ಜುಲೈ 9, 2009

writing - pen

ಅಂದು ಏಪ್ರಿಲ್ ೧ನೇ ತಾರೀಖು, ನಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ದಿನ… ನನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕ ಮೊದಲ ದಿನ… ನಾನು ಒಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ನಲ್ಲಿ faculty ಆಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ…ಹೊಸ ದಿನ, ಹೊಸ ಜಾಗ, ಮನಸ್ಲಲ್ಲಿ ಕಳವಳ.. ಆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ ..ಜನ ಹೇಗೆ ಇರುತ್ತಾರೋ, ಎಂದೆಲ್ಲಾ ನೂರೆಂಟು ಯೋಚನೆಗಳು ಕಾಡತೊಡಗಿತ್ತು… ಆದರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ದೇವರಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಗೆ ತಂದೆಯಿಂದ drop ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ.. ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ಒಬ್ಬ ಸರ್ ಅವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿನ ವಾರಸುದಾರರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು,ಆ ಸರ್ ಸಹಾ ನನಗೆ ಹಾರ್ಧಿಕವಾದ ಸ್ವಾಗತ ಕೋರಿ ಶುಭ ಹಾರೈಸಿದರು. ಮೊದಲಿಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಇತರೆ facultyಯವರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಅಂದು ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಹುಟ್ಟಿದಹಬ್ಬವಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಿಹಿ ಹಂಚಿದರು..ಅಲ್ಲಿದ್ದ faculty ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಹಕರಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಂದೆ.. ಹಾಗೂ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕ್ಲಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ.. ಅಂದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ನಮ್ಮ ಸರ್ ತಿಳಿಸಿದರು.ನಾನು ಧೈ ರ್ಯವಾಗಿ ಕ್ಲಾಸ್ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದೆ.. ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು mam, ಮೇಡಮ್, ಅಕ್ಕ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ವಿಧ-ವಿಧವಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹಾಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನ ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಪದೇ-ಪದೇ ನನಗೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ತೀರಾ ವಿನಮ್ರ ಭಾವದಿಂದ ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಮೇಡಮ್ ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ತರಹ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೆಲೆಯಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ…. (ಏಕೆಂದರೆ ಆಗ ತಾನೆ ಕಾಲೇಜು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದ ಸಮಯ.. ನಾನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಆತರಹದ ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಿದೆ,…ಆದರೆ ನನಗೆ ಆತರಹದ ಗೌರವ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಒಂದು ತರಹ ಹೊಸದಾಗಿ ಇತ್ತು..:) ).. “ಬರುವವರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು..ಹೋಗುವವರು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು..ಆದರೆ ನಾವು ಮಾತ್ರ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿದ್ದೆವು..” ನಮ್ಮ ಜೀವನವೂ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೇ??? ಮಧ್ಯಾಹ್ನ  ಊಟಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ಗೆ  ಬಂದೆ…ಎಲ್ಲರೂ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು.. ನಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದಹಬ್ಬದ ಹುಡುಗ(ಸರ್)…. part-T (party) ಕೊಡಿಸಿದರು.. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಸಂಭಾವನೆ ಕಡಿಮೆಯೆಂದು, ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಹೇಳಿದರು..ಆದರೆ ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ಕೆಲಸ, ಹಾಗು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲೇಬೇಕಿತ್ತು.. ಜೊತೆಗೆನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಟವಾದ ಕೆಲಸ ಎಂದು ನನಗೆ ಕೊಡುವ ಸಂಭಾವನೆಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡದೆಯೇ ಶ್ರದ್ದೆಯಿಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಏನೋ ಉತ್ಸಾಹ ಉಲ್ಲಾಸವಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ಅಂದಿನ ದಿನದ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ.ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಮನ ತುಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಆ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿತ್ತು, ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಸುಂದರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಲು ನನಗೊಂದು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ  ನನಗೆ ಇದೆ ಭಾವನೆಗಳಿವೆ..ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಕಾಯುತಿರುವೆ..ಇಂದಿಗೂ ಕಾಲೆಳೆಯುವವರಿದ್ದಾರೆ..ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಇತಿ-ಮಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದು, ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಇತರರೊಡನೆ ಸ್ನೇಹ ಭಾವದಿಂದ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟರೆ ಯಾರ ಮಾತು ಸಹಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊರೆಯಲಾರದು..

ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊದು ವಿಷಯ ಹೇಳುವುದು ಮರೆತೆ.. ನನಗೆ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬಳು ಒಮ್ಮೆ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ್ದ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವನ್ನು (ಪಿಂಕ್) ತಂದು ಕೊಟ್ಟಳು.. ಆಗ ನಿಜವಾಗಲೂ ನನಗೆ ನನ್ನ ಶಾಲೆಯ ನೆನಪಾಯಿತು..ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕೆಟಿಗೆ ಬೇಕಂತಲೇ ಹೋಗಿ ಮೇಡಂಗೆ ಹೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಅದೇ ನೆನಪಿನ ಛಾಯೆ ಅಂದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು..
ಹಾಗು ಕೆಲವರು ನನ್ನ “ನಗು”ವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದರು..”ಮೇಡಂ ನೀವು ಸದಾ ನಗುತ್ತಲೇ ಸ್ವಾಗತ ಕೋರುತ್ತೀರಿ ಸದಾ ಹೀಗೆಯೇ ನಗುತ್ತಿರಿ …ನಿಮ್ಮ ನಗು ಚಂದ ” ಎಂದಿದ್ದರು..

ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಅವರ ಕೋರ್ಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಹೋದರೂ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರಂತೆ..
ಹೀಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳು ತುಂಬಾನೇ ಖುಷಿ ನೀಡುತ್ತದೆ.. ಏನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳಾಗುತ್ತದೆ.. ಕಹಿಗಿಂತಲೂ ಸಿಹಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ..ನಮಗೆ ನಾವು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪರಿಸರ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತದೆಂದು ಅರಿವಾಯಿತು..ಅನುಭವವೂ ಆಯಿತು… ಎಲ್ಲಾ ಅನುಭವಗಳ ನಡುವೆ ಹೋಗುವ ಬರುವ ಜನರೊಡನೆ ಮಿಂದು ಅರಿತು..ಕೆಲವು ಸಿಹಿ ನೆನಪುಗಳ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬಳಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ….ಸ್ವೀಟ್ ಆಗಿದೆ ತಾನೇ??? ಏನಂತಿರಾ???

ಗೆಳತಿ..ನಿನ್ನ ಒಂದು ಪತ್ರದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ….

ಜೂನ್ 28, 2009

miss_u

ನಲ್ಮೆಯ ಗೆಳತಿಗೆ,

ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ನೀ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯ ಅಂತ..ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ನಿನ್ನಿಂದ ಒಂದೂ ಪತ್ರ ಬಾರದೇ ಇದ್ದುದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವುಂಟಾಗಿದೆ.. ವಾರಕ್ಕೆ ಎರೆಡು ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ಪತ್ರ ನನ್ನ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು, ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾದರು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದೆ ಚಂದಿರನಿಲ್ಲದ ಆಕಾಶದಂತಾಗಿದೆ ನನ್ನ ಬದುಕು…

ಗೆಳತಿ ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕು ಖಾಲಿ-ಖಾಲಿ ಅನಿಸುತಿದೆ..ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು.. ನಿನ್ನ ಮುದ್ದಾದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುತ ,ಓದುತ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ.. ನೀ ನನ್ನೊಡನಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆಗಳ ಹೋಗಲಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಒಲವಿನ-ಸಾಂತ್ವಾನದ ಮಾತುಗಳು, ನಿನ್ನ ಕವಿತೆಗಳು,ನೀನು ಸೊಗಸಾಗಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಾನೆಷ್ಟು ಮಿಸ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಗೊತ್ತಾ?? ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ನೀ  ಬರೆದಿರುವ ಹಳೆಯ ಪತ್ರಗಳನು ನನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..

ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆತ್ಮೀಯತೆ ನೀ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಕಣೇ ..ಅದರ ಟೇಸ್ಟೇ ಬೇರೆ..ಅಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುತ್ತವೆ ನಿನ್ನ ಕೋಲ್ಮಿಂಚಿನಂತಹ ನುಡಿಗಳು.. ಸ್ವಚ್ಚಂದದ ಭಾವನೆಗಳು.. ಮನದ ಪಿಸುಮಾತುಗಳು..ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ  ನಿನ್ನ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಸ್ನೇಹಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನಾ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ.. ೩ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ೨ ಹಾಳೆಯ ತುಂಬಾ ತುಂಬಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಎನ್ವೆಲೋಪ್ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಸಿ ಅಂಚೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿ ನಿನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮಜವಿತ್ತು…ಇದು ನನ್ನ ೪ನೇ ಪತ್ರ ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಈ ಒಂದು ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಕೊಡು… ನನಗೆ ನೀನಲ್ಲದೆ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುತಿದೆ…

ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಪತ್ರವಿನಿಮಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು… ಆದರಿಂದು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾದರೂ ನಿನ್ನ ಒಂದೂ ಪತ್ರ ನನಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.. ನನಗೆ ಒಂಟಿತನದ ನೆರಳೂ ಬೀಳದಂತೆ ನನ್ನ ನೆರಳಾಗಿದ್ದ ನೀನು ಇಂದು ಇಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಮೋಡ ಕವಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತಿದೆ… ಅಕ್ಕ-ಅಣ್ಣ, ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪನಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದ ನನ್ನ ಜೀವದ ಗೆಳತಿಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ…. ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗು..ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ನನ್ನ ನೋವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ…. ಕಣ್ಣೀರು ಬಂದರೂ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿರುವೆ ..ನೀ ಬಂದು ಹಿಡಿಯುವೆ ಎಂದು… ಬರುವೆಯಲ್ಲವೇ…??????

-ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವ

ಇಂಚರ

ರೀ ಏನುಂದ್ರೆ ಬೇಗ ಬರ್ತೀರಾ??

ಜೂನ್ 9, 2009

writing-a-letter

ನನ್ನ ಜೀವಕೆ ಉಸಿರಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಪತಿದೇವರಿಗೆ,

ನಂಗೊತ್ತು, ನನ್ನ  ಮನಕೆರಳಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಮೀಸೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳುತಿರುವ ಮುದ್ದಾದ ನಗು ಹೊತ್ತು ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಅಲ್ವಾ? ರೀ ಈ ಪತ್ರ ಓದುವಾಗ ಹಾಗೂ ಓದಿದ ಮೇಲೂ ಹೀಗೆ ನಗುತ್ತಿರಿ ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಮುದ್ದಾದ ನಗುವಿಗೆ ತಾನೆ ೨ ವರಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾ ಸೋತು ಹೋಗಿದ್ದು.. ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು..ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ  ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯದ ಕಡೆಗೂ ಗಮನ ಕೊಡಿ.. ದಿನ್ನಕ್ಕೆರಡು ಬಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ತೋರುವ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಅದರಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲವೇ? ಒಂದು ದಿನವೂ ನನ್ನ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ತುತ್ತು ತಿನ್ನದೆ ಊಟ ಮಾಡದ ನೀವು ಈವಾಗ ಹೇಗಿದಿರೋ ಊಟ-ತಿಂಡಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನೂರಾರು ಯೋಚನೆಗಳು ನನ್ನ ಕಾಡುತಿದೆ ಚಿನ್ನ.. ಈ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬಾನೆ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ಚಿನ್ನ…ನನ್ನಷ್ಟೇ ನೀವು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ…ನಾನು ಗರ್ಭಿಣಿ ಎಂದು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ನನ್ನ ತಾಯಿಯಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವಿರಿ??

ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಈ ಭಾನುವಾರ ಬರಲಿ.. ಆ ಒಂದು ವಾರದ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾ ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು ಇಚ್ಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ತೋಳೊಳಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಎದೆಗೊರಗಿ ಮೌನ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಬೇಕು, ನಿಮ್ಮ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಮಲಗಬೇಕೆಂದೆಲ್ಲಾ ಮನಃ  ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದೆ… ಏನುಂದ್ರೆ ಬರುವಾಗ ತಪ್ಪದೇ ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಸಿಹಿ ತಿನಿಸು ಮತ್ತೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ತೋಮಾಲೆ ತರುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ..

ಇನ್ನೊಂದು ವಾರದೊಳಗೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮದ ಕುಡಿ ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಮುಗ್ಧ ಮೋರೆ ಹೊತ್ತು ಬರಲಿದೆ.. ಆ ಕ್ಷಣವ ನೆನೆದರೆ  ಭಯ-ಆತಂಕಗಳು, ಖುಷಿ-ಸಂತಸ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗುತ್ತಿದೆ… ಆ ಮಗುವಿನ ಮೊದಲ ಕೂಗನ್ನು ಕೇಳಲು ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ಕಾಯುತಿವೆ.. ಅದರ ಮೊದಲ  ಸ್ಪರ್ಶವ ಅನುಭವಿಸಲು ತುಂಬಾ ಕಾತುರದಿಂದ ಕಾಯುತಿರುವೆ… ಆದರೂ ಏನೋ ಭಯ ನನ್ನ ಕಾಡುತಿದೆ.. ನೀವು ನನ್ನೊಡನಿದ್ದರೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನೇ ನಾ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ.. ಏನುಂದ್ರೆ ಬೇಗ ಬಂದುಬಿಡಿ.

ಆದಷ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಸನಿಹದಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೇಮ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಭಯ-ಆತಂಕಗಳನ್ನು ನೀವು ಹೊರದೂಡಿಸಿ.  ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವ ಬೆಳಗುವ ಮುತ್ತಿನಂತಹ ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ನನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ಬೇಗ ಬರುವಿರೆಂದು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಆದಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಸೇರಿ.. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಲಿರುವ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳ ಹೆಣೆಯೋಣ….. ನಿಮ್ಮದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ…….

ನಿಮ್ಮ ಬಾಳಸಂಗಾತಿ

ನಿನ್ನ ದನಿ

ಮೇ 10, 2009

blue

ಕೋಗಿಲೆಯ ಇಂಚರದಂತೆ ನಿನ್ನ ದನಿ

ಬಳಲಿದ ಜೀವಕೆ ತುಂತುರು ಹನಿ..||
ಮೃದು-ಮಧುರ ಸುಕೋಮಲ ನಿನ್ನ ದನಿ

ಹೋರಾಡುವುದು ಬರಬಾರದೆಂದು ನನ್ನ ಕಂಬನಿ..||

ಅರಿಯದ ಸ್ಥಳದಿಂದ ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ನಿನ್ನ ದನಿ

ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡದಿರಲ್ಲಿ ಎನ್ನ ಸಪ್ತಸಾಗರದಾಚೆಗಿನ ಒಂಟಿ ಹನಿ..||

ಹೃದಯಾಂತರಾಳದ ಭಾವಗಳ ಪಿಸುಗುಡುವ ನಿನ್ನ ದನಿ

ಆಗಿರುವುದು ಎನ್ನ ಹೃದಯ ಅದಕೆ ಅಭಿಮಾನಿ..||

ಮತ್ತೆ-ಮತ್ತೆ ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸುವ ಮಗುವಿನ ಗೆಜ್ಜೆಯಿಂದ ಹೊರಸೂಸುವಂತಹ ನಿನ್ನ ದನಿ

ಮೂಡಿಸಿರುವುದು “ಎದೆಯ ಚಿಪ್ಪಲ್ಲಿ ಭಾವಗಳ ಇಬ್ಬನಿ”….||

ಪ್ರತಿಬಿಂಬ

ಏಪ್ರಿಲ್ 23, 2009

ಮುದುಡಿ ನಗುತಿರುವ

ಮೊಗ್ಗಿನೊಳಗಿನ ಕುಸುಮದಂತೆ

ನನ್ನ ನಗುವೊಳು

ನಿನ್ನುಸಿರ ಬೆರೆಸಿರುವೆ..

ಗುಹೆಯೊಳಡಗಿರುವ ನೂರಾರು ಸತ್ಯಗಳ

ನಿಗೂಢ ಮೌನದಂತೆ

ಎನ್ನ ಮೌನದೊಡನೆ ಬೆರೆತು

ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುತಿರುವೆ..

ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಕೂ

ಒಂದೇ ಆಕಾಶ ಚಪ್ಪರವಿರುವಂತೆ

ನಮ್ಮ ಮಾತು-ಭಾವ ತರಂಗಗಳು

ಒಂದಾಗಿ ಬೆರೆತು ಹಾಡುತಿವೆ..

ಒಡಲ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ತಾಯಿಯ

ಕಂಗಳಲಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ಜ್ಯೋತಿಯಂತೆ

ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ತುಂಬಿ

ನನ್ನ ಬಾಳ ಬೆಳಗುತಿದೆ ..

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತು

ಏಪ್ರಿಲ್ 12, 2009

ಆ ದಿನ ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು… ಎಂದಿನಂತೆ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಂಗತನಾಗುವ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಕಂಡು ಅದರಿಂದಾಗುವ ಆನಂದದ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯಲು ಆಗದೆಯೇ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲ್ಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಡಲಾರದೆ,ನನ್ನ ಭಾರವಾದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊತ್ತು ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತಳಾಗಿ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ ಮುಟ್ಟಲು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ… ಯಾಕೋ ಅಂದು ಸೂರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಮುಳುಗದೆಯೇ  ಮೋಡಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವಿತು ಕುಳಿತಿದ್ದ …. ಎಂದಿನಂತೆ ಅಲೆಗಳೊಡನೆ ಕಾಲ್ಗಳ ತೊಯ್ದು ಆಟವಾಡದೆ,ಮನ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾಡದೇ, ಕಾಲ್ಗಳ ಬಳಿ ಬಂದು ಮುತ್ತಿಡುವ ಕಪ್ಪೆ-ಚಿಪ್ಪುಗಳ ಆಯ್ದು ಸೆರಗಿನೊಳಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳದೆಯೇ ಕಾಲು ನೀಡಿ ಮರಳ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ……… ಆಗ ನನಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದದ್ದು “ಆದಿ….. ಆದಿತ್ಯನ ನೆನಪು…….”….

ಆದಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕೋಲ್ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಬಾಳ ಪುಟಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮಿಂಚಿನ ಹೊಳಪನ್ನು ಕೆಲ ಕಾಲ ಬೀರಿ ಹೋದ ಜೀವ…ಪ್ರತಿದಿನ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡದಿದ್ದರೂ ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ೪ಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆದಿ-ನಾನು  ಜೊತೆಗೂಡಿ ಬಂದು ಮರಳ ರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ ಪವಡಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನ ಹೊನ್ನ ಕಿರಣಗಳ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗೆಗೆ ಕನಸುಗಳ ಹೆಣೆಯುತ್ತಾ ತಂಪಾದ ಸ್ಪರ್ಶವ ನೀಡುವ ಗಾಳಿಯೊಡನೆ ಬೆರೆತು ಮಧುರ ಪಿಸುಮಾತುಗಳನಾಡುತ್ತಾ, ಜೊತೆಗೆ ಆದಿಯ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ನನಗಿಷ್ಟವಾದ “ನೂರು ಜನ್ಮಕೂ..ನೂರಾರು ಜನ್ಮಕೂ”..ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ ಭೋರ್ಗರೆತಕ್ಕೆ  ಹೆದರಿ ಅವನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಬಂಧಿತಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ….. ಅವನು ನನ್ನ ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ಕಣ್ಣ ಸನ್ನೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದಾಗಲೇ ನನಗೆ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಸಮಯದ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು..

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಮರಳ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಹೆಸರನ್ನು ಅವನು ಬರೆದಿದ್ದಾಗ ಭಯಂಕರ ಅಲೆಗಳು ಬಂದು ಹೆಸರ ಗುರುತನ್ನೂ ಉಳಿಸದೆ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆದಿಯೊಡನೆ ಜಗಳಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ,.. ಜೊತೆಗೆ ಆ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಮನಃ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದೆ……. ಎಷ್ಟೇ ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ ಆದಿ ಮರಳ ಮೇಲೆ ಹೆಸರು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ.. ಅವನು ಬರೆದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೇ ನೀರು ಪಾಲಾಗುವುದನ್ನು ಸಹಿಸಲು ನನ್ನಿಂದಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ…. ಕೊನೆಗೆ ಜಗಳದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು……….

ಆದರಿಂದು ಬೇಕು ಎಂದರೂ ಹೆಸರು ಬರೆಯುವರಾರಿರಲಿಲ್ಲ..ಜಗಳವಾಡಲೂ ಸಹಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಸ್ಮಶಾಣ ಮೌನ ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿತ್ತು.. ನೂರು ಜನುಮಕೂ ಹಾಡಿಗಿಂತಾ ಇಂದು ನನಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು….                                                                                                                 “ಯಾವ ಮೋಹನ ಮುರಳಿ ಕರೆಯಿತು ದೂರ ತೀರಕೆ ನಿನ್ನನು ಯಾವ ಬೃಂದಾವನವು ಸೆಳೆಯಿತು ನಿನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣನು”

ಆದಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಸೆ-ಕನಸುಗಳ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿದ್ದ… ಸ್ವರಕ್ಕೆ – ರಾಗ ಸೇರಿಸಿ ವರ್ಷಗಳು ಸಾಗಿಸಿದ…..ಅವನ ಮೇಲೆ ನನಗಿದ್ದ ಅಪಾರವಾದ ನಂಬಿಕೆ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು….

ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳ ಒಡನೆ ಆಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿರಿಸಿ ಹೊರಡುವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ  ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ಹೇಳಿ ಆ ಮುತ್ತನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಲಿರಿಸಿ ಒಂದು ಪತ್ರವನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಲಿಟ್ಟು ,ಹಣೆಗೆ ಒಂದು ಮುತ್ತನ್ನಿಟ್ಟು ಕಣ್ಗಳಲ್ಲೇ ಪ್ರೀತಿ ನೀಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ…. ಆ ಕಣ್ಣ ಸನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಬರವಸೆ ಇತ್ತು,ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿತ್ತು, ನೋವು ತುಂಬಿತ್ತು…. ಅಂದು ನನ್ನ ಸಂತೋಷವು ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿತ್ತು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರು ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಜಾರಿತ್ತು… ಎಂದೂ ನನ್ನ ಒಂದು ಪತ್ರಗಳಿಗೂ ಪತ್ರದ ಮೂಲಕ ಉತ್ತರಿಸದ ಆದಿ ಅಂದು ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ…. ಮನೆಗೆ ಬಂದವಳೇ ನನ್ನ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲ ಸರಿಸಿ ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿರಿಸಿ, ಪತ್ರವ ತೆರೆದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಓದತೊಡಗಿದೆ…  ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಓದು-ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು…ಮೈ ನಡುಗಿತು .. ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಾ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದೆ..ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟಾಗ ಅರಳಿದ್ದ ನನ್ನ ಮೊಗ ಪತ್ರವನೋದುವಾಗ ಬಾಡತೊಡಗಿತ್ತು…ಹೊರಗಡೆ ಗುಡುಗು – ಸಿಡಿಲಿನ ಆರ್ಭಟವ ಸಹಿಸಲೂ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು…. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರು ಸಹಾ ಹೊರ ಬರಲಾರದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು…… ಏಕೆಂದರೆ…. ಆದಿಗೆ ಅಂದು ಮುಂಜಾನೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿತ್ತು… ಆದರೂ ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಪಾರಗಿದ್ದ… ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಆದಿಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವಾದುದರಿಂದ , ನನ್ನೊಡನೆಯೂ ಹೇಳಲು ಭಯವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಯೋಚಿಸಿ ಆ ಪತ್ರವ ಬರೆದುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದ.. ಅಂದು ಅವನ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಸಹಾ ಅವನ ಮುಖ ಕಳೆಗುಂದಿದುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಏನೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ…

ಹೊರಗೆ ಜೋರು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಲಾಗದೆ ಏನೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಆದಿಯ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ… ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಛತ್ರಿಯನಿಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದರು…. ಏಕೋ ಒಂದೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಡಲೂ ಕಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತು.. ಹಾಗೂ-ಹೀಗೂ ಆದಿಯ ಮನೆ ತಲುಪಿ ಬಾಗಿಲ ಸರಿಸಿ ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ  ಮತ್ತೆ ಆದಿಗೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ಮಲಗಿದ್ದ.. ಕರುಳ ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಯಿತು.. ನಾ ಅಲ್ಲಿದ್ದೂ ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ… ಹೊರಗೆ ಜೋರು ಮಳೆ… ಕೂಗಿದರೂ ಯಾರಿಗೂ ಕೇಳಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟ.. ಏನಾದರಾಗಲಿ ಅವನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಹೊರ ನಡೆದಾಗ ಆದಿ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಅವನು ನನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಅವನ ಹೃದಯದ ಮೇಲಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ…. ಎಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರು ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಕರೆತರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ…. ಅವನು ಸಾಯುವುದು ಅವನಿಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಾ…ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತೆ ಮಲಗಿ ನನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನೊತ್ತಿ “ಚಿನ್ನ ಐ ಲವ್ ಯು ” ಎಂದ .. ಅವನ ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಬರವಸೆಯ ತುಂಬುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ… ಅಷ್ಟರೊಳಗಾಗಿ ಆದಿಯ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿಹೋಗಿತ್ತು….. ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದವಳಂತೆ ಶೂನ್ಯದೆಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ.. ಆದಿಯ ದೇಹ ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿತ್ತು…. ಕೂಡಲೇ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ನೋವು ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ಅವರನ್ನಾವರಿಸಿತ್ತು ..ಆಗಲೂ ಒಂದು ಕಣ್ಣ ಹನಿಯು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಜಾರಲಾರದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ… ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆಹೋದೆ…..!! ಅವನಿಲ್ಲದ ಬಾಳು ವ್ಯರ್ಥ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು…. ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವದವರಾದುದರಿಂದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ನನಗೆ ಸಾಂತ್ವಾನ ಹೇಳಿ, ನನಗೆ ಧೈರ್ಯದ ಮಾತುಗಳ ಹೇಳಿ, ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿಹೋದರು … ಆದರು ಆದಿಯ ನೆನಪು ನನ್ನ ಕಾಡತೊಡಗಿತು…..

೭ ದಿನ ೭ ವರುಷಗಳಂತೆ ಕಳೆಯಿತು… ಮತ್ತದೇ ಭಾನುವಾರ ಎದುರಾಯಿತು…. ಎಂದಿನಂತೆ ಆದಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ….ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದೆ ನಾನು..ಸದಾ ಅವನ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು.. ಒಮ್ಮೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬರುವ  ಪರಿಸ್ಥಿತಿ  ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕನಸ್ಸಲ್ಲೂ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ….
ಇಂದು ನಾನು ಮರಳ ರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲ ನೀಡಿ ಕುಳಿತು ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯ ಅನುಭವವೂ ಆಗದಂತೆ ಶೂನ್ಯದತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಾಗರದ ಅಂತ್ಯವ ಹುಡುಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ… ಮೊಳೆಯದ ಅಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಆಗದೆ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿ ಅಡಗಿ ಹೋಗುವ ಹಂಬಲ…. ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಆ ಸೂರ್ಯ ದೇವನಿಗೆ ನೂರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ….. ನುಡಿಯಲು ಒಂದು ಮಾತು ಸಹಾ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ..ಬರಿ ಮೌನ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲು ಮೌನ ಅಷ್ಟೇ ….!! ಇಂದು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗದೆ ಆ ಸೂರ್ಯ ಸಹಾ ಮೋಡಗಳ ಹಿಂದೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗರದೊಳಗೆ ಮುಳುಗಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ.. ದೂರ-ತೀರಕೆ ಅವನ ಪಯಣ ಸಾಗಿತ್ತು.. ನನ್ನ ಆದಿಯ ತರಹ… ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರು ನೀರು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು.. ಆ ಸಾಗರದೊಳಗೆ ನಾ ಒಂಟಿ ಬಿಂದುವಾಗಿ ಉಳಿದುಹೋದೆ.. ಮಳೆ ಬರುವ ಮುನ್ಸೂಚನೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತಿತ್ತು..ಏಳಲಾರದೆ ಎದ್ದು ಮನಸ್ಸಿನ ವೇದನೆಯನ್ನು ಸಾಗರಕೆ ಚೆಲ್ಲಿಮುಳುಗಿ ಹೋದ ಸೂರ್ಯನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು(ಆದಿಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು…)ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಚೆಲ್ಲಿ  ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ಸಾಗರದ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದೆ ಹೊರಟೆ…. ಮಳೆ ರಭಸವಾಗಿ ಬೀಳತೊಡಗಿತು.. ಏಕೋ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ನನ್ನ ಕಂಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಚಿಮ್ಮಿ ಬಂತು..ಮಳೆ ಹನಿಗಳ ನಡುವೆ ಆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳು ಸೇರಿ ಹೋದವು… ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ  ನೋವಿಗೆ ಆ ಕಣ್ಣೀರು ಅಂತ್ಯ ನೀಡಿತ್ತು..ಆ ಕ್ಷಣ ಆದಿಯ ಸನಿಹ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬಂದಿತು… ನಿಸ್ಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಏರಿಳಿತಗಳ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನನಗೇ ನಾನೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ.. ನೇರವಾಗಿ ದೇವರ ಗುಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ದೇವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಕೇಳಿದೆ…”ಆದಿಯೊಡನೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳದಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಒಂಟಿ ಮಾಡಿದೆ ಏಕೆ ದೇವರೇ……???”………..

ಆದಿ ” ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಸೆಳೆಯುತಿದೆ ಸದಾ……ನಿನ್ನ ಮರೆಯಲಾಗದಲ್ಲ ಮರೆತು ಉಳಿಯಲಾಗುತಿಲ್ಲ……”

ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಹೃದಯಾಘಾತವಾದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿ

ಏಪ್ರಿಲ್ 7, 2009

ಆಳವಾದ ಉಸಿರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸೆಕೆಂಡಿಗೊಮ್ಮೆ ಆಳವಾಗಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಹೋಗಿ.

ಆಳವಾದ ಉಸಿರಿನಿಂದಾಗಿ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳಿಗೆ ಆಮ್ಲಜನಕ ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಕೆಮ್ಮುವುದರಿಂದ ಹ್ರುದಯದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಬಿದ್ದು ಸಂಚಾರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹ್ರುದಯಘಾತವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಈ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ,  ಕೂಡಲೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಾಗಿ ತಜ್ಞವೈದ್ಯರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯತಕ್ಕದ್ದು…..

ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು

ಮಾರ್ಚ್ 27, 2009

ಸ್ನೇಹವೆಂಬುದು ಬೆಂಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೀಸುವ ತಂಗಾಳಿ ಇದ್ದಂತೆ……

ಮಾರ್ಚ್ 21, 2009

ಜೀವದ ಗೆಳತಿಯ ನೆನಪುಗಳು-೧

ಒಮ್ಮೆ ಬಾಳೆಂಬ ರಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರಬೇಕಾದಾಗ ಸುಂದರ ಹೂದೋಟವ ಕಂಡೆ, ಆ ಸುಂದರವಾದ ಹೂದೋಟವ ನೋಡಿ, ಇನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಾದರೂ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿದ್ದ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಅತ್ತ ನೋಡದಂತೆ ಮಾಡಿತು. ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಆದರೂ ಆ ಹೂದೋಟವೇ ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನರಸಿ ಬರುತ್ತೆ ಎಂಬ ಊಹೇ ಸಹಾ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ..ಆದ್ರೆ ಆದದ್ದು ಇದೆ! ಆ ಹೂದೋಟದ ಬಗ್ಗೆ ನಂಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇತ್ತು, ಆಸೆ ಇತ್ತು, ಜೊತೆಗೆ ಈ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿನ ಮೊಟ್ಟೆ ಕೋಳಿ ಬೇರೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಕುಣಿದಾಡುತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಹೂದೋಟವೇ ನನ್ನ ಹುಡುಕಿ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಅದಕೆ ತಲೆಬಾಗಲೇ ಬೇಕಾಯಿತು. ಈ ಹೂದೋಟ ಯಾರು ಎಂದು ನೀವು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಲ್ಲವೇ….? ಅವಳೇ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳತಿ, ಚಂದ್ರಮುಖಿ, ಪ್ರಾಣಸಖಿ ಭಾವನ! ಅವಳು ನನಗೇ ಪರಿಚಯವಾದ ರೀತಿ ಇದೆ ತರನಾಗಿತ್ತು. ಹೂದೋಟದಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ ಸಹಾ ಇದ್ದಾಳೆ.
ಸುಮಾರು ಒಂಬತ್ತು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೊದಲ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಒಂದು ವರುಷ ಪೂರ್ತಿ ಆಕೆಯೊಡನೆ ನಾ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಆಕೆಯೂ ಸಹಾ….!! ಆದರೆ “ಸ್ನೇಹ” ಅನ್ನುವ ಅನನ್ಯ ಬಂಧನ ಯಾವ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಚಿಗುರೊಡೆದು ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿತೋ ..ನಾ ಅರಿಯೆ ! ಈ ಪೈಪೋಟಿ ಇರಿಸು-ಮುರಿಸಿನ ನಡುವೆ ಒಂದು ವಸಂತ ಹಾರಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಸುಂದರವಾದ ಬಾಳಿಗೆ ಈ ಗೆಳತಿಯ ಪ್ರವೇಶ ತುಂಬಾನೇ ಹಿತ ನೀಡಿತ್ತು.ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನಗಳು ಕಳೆದು ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿತ್ತು , ಚಳಿಗಾಲದ ಎಲೆಗಳು ಉದುರಿ ..ವಸಂತಕಾಲ ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು ತಳಿರುತೋರಣವಾಗಿತ್ತು.ಇಂತಹ ಅಮೃತ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ತಂಗಾಳಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಬಂದಳು. . ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಒಂದೇ ತರನಾದ ಭಾವನೆಗಳಿದ್ದವು.. ವಸ್ತುಗಳು ಸಹಾ ಇದ್ದವು! ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ-ಜನ್ಮದ ಸಂಬಂಧವಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು .ಹೀಗಿರುವಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅರಳಿದ್ದ ಹೂದೋಟವು ಒಣಗಿತ್ತು, ಚಂದಿರನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಳೆಗುಂದಿತ್ತು , ಭಾವನೆಗಳು ನೋವಾಗಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತ್ತು , ಅವಳ ಪ್ರಾಣ ನನ್ನ ಕೈಲಿತ್ತು, ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಕಂಬನಿ ನನ್ನ ಮಡಿಲ ತೋಯ್ದಿತ್ತು .. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಏನು ಅರಿಯದೆ,ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಂಬನಿಗಳ ಹಿಂದಿನ ನೋವೇನೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಕಾತುರವಾಯಿತು. ಅವಳ ಗಲ್ಲವನ್ನು ನನ್ನೆರಡು ಕೈಗಳಿಂದಿಡಿದು ಕೇಳಿದೆ, “ಹೇ..ಭಾವನ , ಏನಯ್ತು? ನಿನ್ನ ನೋವೇನೆಂಬುದ ಹೇಳುವೆಯಾ ಕಂದ..??” ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೌನವೇ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಎಡಬಿಡದೆ ಆ ಕಣ್ಣೀರು ಅವಳ ಮುದ್ದಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸುರಿದು ಗಲ್ಲದ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದನ್ನು ತಾಳಲಾರದೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಅಳತೊಡಗಿದವು. ಆ ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆ ಕಳೆಯಿತು. ನನಗೆ ಏನೂ ಅರಿಯದವಳಂತೆ ಮೂಖ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಳಾಗಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣೊರೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವ ಮಾಡಿದೆ. ಆಗೊಮ್ಮೆ-ಈಗೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವು ಧೈರ್ಯದ ನುಡಿಗಳ ಹೇಳಿ ಅವಳ ಸಂತೈಸುವುದರೊಳಗಾಗಿ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಮುಂದಿನ ದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದವಳೇ ನನ್ನ ಕೈಗೊಂದು ಚೀಟಿ ಇಟ್ಟು ಹೊರಟು ಹೋದಳು. ನನಗೋ ಓದುವ ತವಕ..ಆದರೆ ಅಂತಹ ಮುಕ್ತ ವಾತಾವರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮನ ತವಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೂ – ಹೀಗೂ ಒಂದು ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಸ್ಥಳ ಸಿಕ್ಕಿತು…ಆ ಚೀಟಿಯ ತೆರೆದು ಓದಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ……ಅದರಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆದಿತ್ತು..

ಪ್ರೀತಿಯ ಕವನ,

ಭಾವನ ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಭಾವನೆಗಳ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಾವನೆಗಳ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹ್ರುದಯವೂ ನನ್ನೊಡನಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಜೀವತುಂಬಿದ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿಗೆ ನಾನೆಂದೂ ಋಣಿ . ನಾನು ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಿನ್ನನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ನಿನ್ನನು ತುಂಬಾ ನೋಯಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ,ನಿನ್ನ ಮುಗ್ಢ ಮನಸಿನ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಹುಸಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆರೆಸಿದ್ದೆ, ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನನ್ನ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು. ಈಗ ನಾನು ಒಂದು ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ತಂದೆ ಎಲ್ಲ ಲೊಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ಡಾರೆ, ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಕುಡಿಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ಡಾರೆ, ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಹಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹಣವಿಲ್ಲ.. ಏನೂ ದಿಕ್ಕು ತೋಚದಂತಾಗಿದೆ. ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ..ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದಿನಾ ರಂಪ-ರಗಳೆ….ನನ್ನ ಕಂಬನಿಗಳ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾರಣ ಇದೇ..ನನಗೆ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಪತ್ರದ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನಂತಹ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳತಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ. ಇನ್ನೆಂದಿಗೂ ನಿನ್ನ ನೋಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನಾಣೆ!

ಇಂತಿ,
ಸದಾ ನಿನ್ನವಳೇ ಆದ
ಭಾವನ

ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಚೀಟಿ ಇತ್ತು, ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಬಂದಿತು, ಜೊತೆಗೆ ಕೋಪವೂ ಸಹಾ ನುಗ್ಗಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೆಂಪೇರಿಸಿತು.ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಆಕೆಯ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ನನ್ಹೆಸರ ಬರೆದಿದ್ದಳು. ನನ್ಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದಂತಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದೆ.ನಂತರ ಕ್ಲಾಸ್ ಗಳು ಶುರುವಾದವು. ಅವಳು ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮಧ್ಯ್ಹಾಹ್ನ ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ…ಅವಳೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವವರೆಗೂ ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಲ್ಲದಂತಾಯಿತು.ಬೇಗ-ಬೇಗನೆ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಬಳಿ ನಡೆದೆ….ಆಕೆ ತುಂಬಾನೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ..ಅಳೋದಕ್ಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದಳು, ಆಕೆಯ ಕಂಬನಿಗಳು ನನ್ನ ಹಿಂಸಿಸತೊಡಗಿತ್ತು, ಅವಳ ಕಂಬನಿ ನನ್ನ ಕೋಪವ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕರಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.. ಮನಃಬಿಚ್ಚಿಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಕೋರಿಕೊಂಡೆ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಮಾತನಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಅವಳ ಸ್ಥಿತಿ ಸಾಧಾರಣವಾಯಿತು. ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಭಾವನೆಗಳು ಅಂದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿತು. ಆಕೆ ನೂರಾರು ಕಷ್ಟಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದು ಹೊರಬರಲಾರದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅಂತಹ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ಅಳಿಲು ಸೇವೆಯೂ ನಡೆಯಿತು, ಆದರೆ ಅದು ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನಿಂದಾಗೋಂತದ್ದು ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು, ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ…. ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಸಫಲಳಾದೆ. ಅವಳ ನೋವಿಗೆ,ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ನನ್ನ ಮಡಿಲನ್ನು ಆಕೆಗೆ ಧಾರೆ ಎರೆದೆ. ದಿನಾ ಆಕೆ ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪತ್ರದ ಮೂಲಕ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.., ನಾನು ಸಹಾ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪ್ರತಿ ದಿನಾ ಒಂದು ಚಿತ್ರವ ಬಿಡಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು..ಅವಳ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಆ ಚಿತ್ರಗಳು ಸಾಕ್ಷಿ ಯೆಂಬಂತೆ! ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೌನ ಸಂಭಾಶಣೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹಿತ ನೀಡಿತ್ತು..

ದಿನಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿತ್ತು.ಆಕೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಆಪ್ತಳಾದಳು.ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿಯರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು, ಅಮ್ಮ – ಮಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆತ್ಮೀಯತೆ, ನಿಶ್ಕಲ್ಮಶವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಅಷ್ಟೇ ಇದ್ದಿದ್ದು, ಅದೇ ಎಷ್ಟೋ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಿತ್ತು.ಆಕೆ ನನ್ನನ್ನೆಷ್ಟು ಅಚ್ಚಿಕೊಂಡಳೆಂದರೆ ಆಕೆಗೆ ನಾನೆ ಪ್ರಪಂಚವಾದೆ, ನಾನು ಇನ್ಯಾರೊಡನೆಯಾದರೂ ತುಂಬಾ ಸಲುಗೆ, ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನನಗೆ ಆ ಸಂಜೆ ಮಹಾಮಂಗಳಾರತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಅಷ್ಟು ಆಕೆಗೆ ನಾ ಇಷ್ಟವಾಗತೊಡಾಗಿದೆ, ನನಗೂ ಸಹಾ, ಆದರೆ ಏಕೋ ಅವಳಷ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ..ದಿನೇ-ದಿನೇ ಆಕೆಯ ಮುಖ ಅರಳತೊಡಗಿತ್ತು, ನೂರಾರು ನೋವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಬ್ಬ ಗೆಳತಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ಡು ಆಕೆಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನೀಡಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನಾ ನಾ ಶಾಲೆಗೆ ರಜೆ ಹಾಕಿದರೆ ಆಕೆಗೆ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಊಟ, ಆಟ, ಪಾಠ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು..ಇನ್ನೇನು ಶಾಲೆ ಮುಗಿಯುವ ವೇಳೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು…ಇನ್ನೂ ಇಬ್ಬರು ದೂರವಾಗಬೇಕೆಂಬ ನೋವು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮನಗಳಲ್ಲಿ  ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೂ ವಿಧಿ ಬರಹ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ದೇಹಗಳ ದೂರ ಮಾಡಿತ್ತೇ ವಿನಹ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನಲ್ಲ!… ಮನಸ್ಸುಗಳೂ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾಗಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ-ಬೇರೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಆದ್ರೂ ವರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಪತ್ರ ಹಾಯ್ದು ಬರುತ್ತಿತ್ತು….ಎರಡು-ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ  ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ವರುಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ಸ್ನೇಹ ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾವನೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅರಳುತ್ತಿತ್ತು.  ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಹೇಳದಂತಹ ಗುಟ್ಟೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಂತಹ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲೂ ಅವಳಿಗೆ ನಾ ಆಸರೆಯಾದೆ, ನನಗೆ ಅವಳಾಸರೆಯಾದಳು. ಜೀವನ ಹಿತವಾಗಿ ಸಾಗಿತ್ತು. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಆಗ ತಂಬಾನೇ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ತುಂಬಾ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿನಾ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ… ಅವಳು ನನ್ನ ಹುಸಿರೆಂಬಂತೆ ಅವಳ ಸ್ನೇಹವ ಕಾಪಾಡಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ವಿಷ ಕುಡಿದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿರುವುದು ತಿಳಿದು ನನಗೆ ಹುಸಿರೇ ನಿಂತಂತಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಓಡಿದೆ. ಅವಳ ಆ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ನಾ ಬದುಕಿರುವುದಾದರೂ ಏಕೆ ಎಂಬುವಷ್ಟು ಹಿಂಸೆಯಾಯಿತು. ಅವಳ ಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸ ಹಿಂಡಿತು.. ಏನೂ ಅರಿಯದವಳಂತೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು…. ಅವಳ ಕೈಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅಳಲಾರಂಬಿಸಿದೆ…ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳು ಅವಳ ಕೈ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದೋ ಏನೋ ಮೆಲ್ಲಗೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ತೆರೆದು ಶಾಂತಚಿತ್ತದಿಂದ ನನ್ನೆಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು..ಮಾತನಾಡಲೂ ಸಹಾ ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ…ಏಕೆ, ಏನು,ಹೇಗಯ್ತು ಎಂದು ಕೇಳಲು ಸಹಾ ನನ್ನ ಸ್ವರ ಹೊರಬರಲಾರದೆ ಧರಣಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಆಕೆಯ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ವಿವರಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ..”ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಲ್ಲ, ಅವಳ ತಂದೆ ಕುಡಿದು ಬಂದು ದಿನಾ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಊಟಕ್ಕೂ ತೊಂದರಯಾಗಿದೆ, ಇನ್ನೂ ೩ ಜನ ಅಕ್ಕಂದಿರ ಮದುವೆ ಮಾಡಬೇಕು….ಇವಳು ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವಳು ಏನೂ ಅರಿಯದವಳು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೆದರಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ…ಸಧ್ಯ ನಾವು ನೋಡಿ ಅವಳ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೆವು..ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆಕೆ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ….ಎಂದು ತನ್ನ ದುಃಖವ ನನ್ನೊಡನೆ ತೋಡಿಕೊಂಡರು.ಅವಳು ಗುಣವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ದಿನಗಳು ಹಿಡಿಯಿತು…..
ದಿನಗಳೆದಂತೆ ಆಕೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಳು, ನನಗೆ ಹೋದ ಜೀವ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿತು..ಅವಳ ಭಾವನೆಗಳ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನಾ ಮಿಂದೆ, ಇಂದಿಗೂ ಆಕೆ ನನ್ನವಳು, ನನ್ನ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸ್ನೇಹ ಚಿರಕಾಲ ಉಳಿಯಲಿ ಎಂದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಬೇಡುತ್ತೇನೆ. ಅಂದವಳು ಭಾವಜೀವಿ ಅಂದಿದ್ದೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಆದರೆ ಈಗವಳು ಆ ರೀತಿಯಾದ ನೂರು ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದರೂ ಎದೆಗುಂದದೆ ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲುವ ನಿಲುವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಈಗಲೂ ಆ ನೋವು-ದುಃಖಗಳಿದ್ದರೂ ಆಕೆ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ.. ದೇವರು ಅಷ್ಟು ನೋವು ಕೊಟ್ಟರೂ ಆ ದೇವರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾಳೆ..ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಖುಷಿಯಿಂದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಖುಷಿಯ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ, ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಹೆಗಲು ನೀಡಿ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ನನ್ನ ನೆನೆಯುತ್ತಾಳೆ…. ಇಂತಹ ಜೀವದ ಗೆಳತಿ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಖುಷಿಯಾಗಿರಲಿ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನಾಸೆ….ನನ್ನ ಕೈ ಎಂದೂ ಹಿಡಿದಿರು…ನಿನ್ನ ಹ್ರುದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಾ ಇರುತ್ತೇನೆ….

“ಅನುಭವಕ್ಕಿಂತ ಅನುಭವದ ನೆನಪೇ ಸಿಹಿ”…..ಅಲ್ಲವೇ???????